Wilders Wildste

0 Posted by - 11 maart, 2010 - Features, Intermediair
Beeld: Thuis met konijn Nijn, Martijn Beekman

Hoe mijn vriendin PVV-raadslid werd (epaper)

Daniëlle de Winter is 22, mooi, blond en intelligent. Vandaag wordt ze beëdigd als raadslid voor de PVV in Den Haag. Nog maar een paar jaar terug werkte ze een zomer als propper in salou en was het altijd feest. Waarom ging ze de politiek in, waarom juist voor díe partij? Journaliste Tamar Stelling, één van haar beste vriendinnen, zocht antwoorden.

TAMAR STELLING
Intermediair | 11 maart 2010 | nummer 10

Woensdagnacht 3 maart 2010. Ontlading in kamp PVV. De grootste partij in Almere, ácht zetels in Den Haag. In Almere reageren de Wilders-aanhangers mat. Alsof ze brons hebben gepakt in plaats van goud. Het zal de vermoeidheid na een slopende campagne zijn. In de hofstad, in café de Haagsche Kluis aan het Plein, voltrekt zich haaks op de euforie ook het nodige aan persoonlijk drama bij PVV-kandidaten die de raad nét niet haalden.

Mijn naam is Daniëlle de Winter..

..slechts 22 lentes jong, maar oud en wijs genoeg voor het maken van een duidelijke keuze, namelijk: vóór de PVV. Na de havo ben ik Communicatie en Media gaan studeren in Den Haag. Naast mijn studie heb ik o.a. gewerkt als vrijwilliger voor een vakantieschool met jonge kinderen én verstandelijk gehandicapten, en als beveiliger op Schiphol.

Een ander die de raad wél haalde, was toch ook een beetje in de contramine: Daniëlle de Winter, nummer vijf op de lijst. Eerder die week doken op nieuwsblog Geenstijl beelden van haar op die een landelijk politicus al snel de kop hadden gekost. We zagen Daniëlle – toen nog gewoon Daan – bezweet en in een wel heel kort spijkerrokje liggend op de bar, in kennelijke staat, daarbij aangespoord door een menigte jongens. Dat was in 2005. Ze was toen propper – zeg maar klantenlokker – in Cool Down @ Crocs, een bar in het Spaanse feestdorp Salou. Deze avond kwamen de beelden weer langs bij RTL Boulevard. Ze was er al bang voor geweest.

Volgens Hero Brinkman, PVV’s tweede man, hoefde Daniëlle zich geen zorgen te maken. ‘Ze heeft een partij die vierkant achter haar staat: daar gaat het om.’ Lachend: ‘Ik ben blij dat ze in mijn tijd niet van dat soort filmpjes maakten.’

Kleurrijk figuur

Daniëlle is altijd een kleurrijk figuur geweest. Toen ik haar ontmoette in 2003 zat ze op het vwo, een jaar lager dan ik. Haar lievelingskleur was roze, haar favoriete films waren Ghost en G.I. Jane en haar ideale man heette Patrick Swayze. Ze had geblondeerd haar, droeg als enige foundation, liep rond in een hoogpolige bodywarmer en droeg een ketting met het Playboy-logo. De liefde voor konijnen zit er nog steeds in. De schijnbare tegenstellingen – feestbeest én toegewijd student – die ik destijds zo interessant vond ook, zij het in mindere mate.

De komende vier jaar gaat zij een parttime raadslidmaatschap combineren met het afmaken van haar hbo-studie communicatie. Haar vakkenpakket zit volgepropt met voor een politicus handige vakken als ‘reputatiemanagement’, ‘besluitvorming in de publieke arena’ en ‘beeld- en meningsvorming’. Daarna wil ze aan de UvA of de VU een master Communicatiewetenschappen gaan doen. De PVV stimuleert dit.

Het moet ergens rond augustus 2009 geweest zijn dat ik voor het eerst lucht kreeg van Daans PVV-ambities. Ik vond het wel interessant dat het middelpunt van politieke controverse, die verguisde PVV, opeens zo dichtbij kwam en ik via Daan nu zelf eens zou kunnen zien wat voor lui dat nou zijn bij die partij. Niet lang daarna stond zij, ten overstaan van mij en twee andere vriendinnen, op een stoel midden in haar woonkamer tot treurens toe een concept sollicitatie-speech te oreren. Het handhaven van de inburgeringsplicht, samenscholingsverboden op koopavond, meer subsidie voor de zorg; alle PVV-standpunten kwamen voorbij.

Daan for prez!

De avond van de sollicitatiespeech vatten we het plan op om shirtjes te laten maken met de leuze ‘Daniëlle for President’. Daarin zouden we dan kunnen gaan flyeren. Weken later hebben we één conceptshirt en nul flyer-uren.

Kandidaat-kandidaat

Als je bij de PVV binnen wilt komen, word je òf vrijwilliger, òf kandidaat-kandidaat. En voor dat laatste moet je solliciteren. Daan had haar zinnen gezet op het kandidaatschap voor de gemeenteraad van Den Haag. Haar woonplaats. Dat leek haalbaar. We lieten het lui onderuitgezakt na een gezellig etentje allemaal over ons heenkomen. Tegen de koffie konden ook wij de speech wel dromen. Eén dilemma bleef onbeslecht die avond: ‘Spreek je nou als “ik” of als “wij”?’

Ze heeft zich wel een aantal maal aan ons moeten verklaren. Waarom nou in godsnaam die PVV, Daniëlle? Het is toch een hoogst merkwaardige carrièrestap voor een 22-jarige communicatiestudente voor de politiek te kiezen. En dan nog wel bij een partij die als extreem rechts wordt afgeschilderd. Aan de andere kant was de stap minder groot dan je zou denken: in onze vriendenkring vond ook niemand het heel gek als je Pim Fortuyn wel tof vond.

Geert had het gelukkig een goede speech gevonden. Zeker voor de eerste keer. Wel stelde hij voor om voortaan namens de partij te spreken – dus als ‘wij’ – omdat er naar zijn beste weten geen ‘Groep De Winter’ rondliep. Daniëlle zou later binnen de PVV nog vaak grappend begroet worden met ‘Goedemorgen Groep De Winter!’

Daan komt uit een gezin van gescheiden ouders, woonde haar hele leven in Delft en verhuisde op haar achttiende naar Den Haag. Vóór die tijd had ik haar nooit over politiek gehoord. Op een bepaald moment was ze zich wel beduidend chiquer gaan kleden, en spotte ik de eerste parels aan haar oorlel. Maar dat weet ik toen aan haar dienstverband bij kledingzaak McGregor.

Daniëlle raakte in de ban van het politieke wereldje in Den Haag. Ging ze uit, dan liep ze bijvoorbeeld wel eens Balkenende tegen het lijf. Als ze over hem sprak, had ze het al snel over Jan Peter. De nabijheid van al die politiek maakte dat Daan actief debatten ging volgen. Ze wilde weten wie iedereen nou precies was, en waar al die mensen voor stonden. Daan is van huis uit rechts geöriënteerd. Ze volgde eerst ook voornamelijk de VVD.

Was dat dan niks geweest, de VVD? Daniëlle: ‘Ik heb me ooit aangemeld voor de JOVD, maar ben er niet actief geweest. Wat mij betreft ging alle power van de VVD verloren toen Mark Rutte aan kop stond. En ik kon me niet meer vinden in bepaalde standpunten.’ Oh? ‘Bijvoorbeeld op het gebied van de immigratie. Ik vind gewoon dat je bepaalde groepen mag benoemen. Ik ben ook niet pro-Europese Unie. Ik vind het maar niks dat de wetgeving van Europa boven de Nederlandse wetgeving staat.’

Jongste raadslid

Lilian Marijnissen, de dochter van, werd in 2003 raadslid in Oss voor de SP. Twee jaar eerder, op 16-jarige leeftijd, was zij het jongste gekozen kandidaatsraadslid ooit, maar 18 is de minimum leeftijd voor raadsleden.

Kandidaat nummer vijf

Machiel de Graaf, de nummer twee op de kandidatenlijst voor de Haagse Raad, ontdekte Daniëlle in het rookhok van incassobureau Intrum Justitia. Zij werkte daar in de zomer van 2009 als telemarketeer en hij was er interim-manager. Toen er wat collega’s opgetrommeld werden om mee te gaan naar de Grote Markt – een uitgaansgebied in Den Haag – had Machiel grappend gezegd geen zin te hebben om ‘in de linkse kerk te gaan staan’. Waren ze soms van plan om bomen te gaan knuffelen? (In Den Haag zijn de uitgaansgebieden blijkbaar in te delen naar politieke voorkeur.) Machiel: ‘Als een bij op honing kwam ze op me af.’ Van het een kwam het ander en Machiel spoorde Daniëlle aan om eens te solliciteren bij de PVV. Daniëlle is zijn politieke dochter. ‘Ze heeft altijd d’r mondje bij zich.’

Vroeg in de ochtend van 20 januari zet Daniëlle ergens tussen station Amsterdam-Zuid en het Amsterdams Gerechtshof haar eerste schreden als officieel politica. De wereld weet nu krap vijf dagen dat zij de nummer vijf is op de kandidaat-raadslijst van de PVV in Den Haag. Daniëlle ziet er piekfijn uit en leidt nerveus rokend een groepje mede-kandidaten en PVV-vrijwilligers naar het hof waar Geert Wilders zijn heroïsch gevecht levert voor de vrijheid van meningsuiting. Als de Koran lijkt op Mein Kampf, dan moet je dat kunnen zeggen, toch?, is de communis opinio.

Een aantal aanwezige PVV-sympathisanten voegde eerder die week Daniëlle toe op Hyves, in de hoop haar te kunnen spreken tijdens de demonstratie. Daan geniet zichtbaar van alle aandacht. Media en spanborden alom. Rutger Castricum, het boegbeeld van Geenstijl, binnen een straal van tien meter. Nu lijkt het allemaal dan toch echt te gaan beginnen.

Daans ding

‘Op dit moment krijgen de gewone Hagenaars de rekening van linkse idealen gepresenteerd en verdienen ze wat mij betreft een veel beter bestuur! Samen met de PVV, ga ik voor een veilig en sociaal Den Haag.’

26 februari, presentatie kandidaat-raadsleden aan de PVV-Kamerleden

Sympathieke Hagenezen

De avond van de sollicitatiespeech vatten we het plan op om shirtjes te laten maken met de leuze ‘Daniëlle for President’. Daarin zouden we dan zo mooi voor Daan kunnen gaan flyeren. Weken later hebben we één conceptshirt en nul flyer-uren. Bij nader inzien hadden we niet zo’n trek in het predicaat racist, want dat is hoe een aanzienlijk deel der natie over PVV’ers denkt. We zijn voor Daan, besluiten we, niet voor haar partij.

Als ik die twintigste januari de verschillende mede-kandidaatraadsleden zie en spreek, lijkt het wel mee te vallen met dat racisme. De aanwezige PVV’ers zijn vrijwel allemaal sympathieke Hagenezen die vanuit een bepaalde achtergrond de ene of andere misstand in hun mooie stad achter de duinen willen rechtzetten. Ze citeren de Chrislam-sketch van Koot & Bie en bespreken de verrichtingen van ADO Den Haag.

De nummers drie, vier en zes van de lijst komen uit de zorg. Er is een kapitein der infanterie die met eigen ogen in Afghanistan en Bosnië heeft gezien ‘waar islamisering toe kan leiden’, en de nummer zeven, Kamerlid Richard de Mos, was leraar op een zwarte school waar zijn lesjes over Noord-Amerika op veel boegeroep konden rekenen en op het schoolplein werd gejuicht toen een moslim Theo van Gogh doodstak. ‘Een kind is een kind, maar dat soort sentimenten komen wel ergens vandaan’, zegt hij.

Daniëlle meent dat de weerstand tegen de moslim- en integratiestandpunten van de PVV vooral voortkomt uit onwetendheid. ‘Sla er de boeken Binnen zonder kloppen of Terwijl Europa sliep maar eens op na.’

Ook al ontbreekt het Daniëlle beslist niet aan dossierkennis, ik bespeur bij haar niet de geëngageerdheid die bij de andere raadsleden zo duidelijk aanwezig is. Misschien komt dat door haar geringe levenservaring. Kamerlid Dion Graus heeft geen probleem met jeugdige kandidaten. ‘Als je jong bent kijk je nog onbevooroordeeld tegen dingen aan’, zegt hij. Ik twijfel zelf ook niet aan Daans politieke kunnen. Ze kan enorm drammen en is nooit uitgepraat. Pa De Winter vertrouwde mij nog trots toe: ‘Dat doorzettingsvermogen heeft ze van mij.’ Vraag om een beschrijving aan de eerste de beste PVV’er en je hoort: ‘Daniëlle is iemand die weet wat ze wil en die daar vol voor gaat’. Maar wat wil ze eigenlijk?

Het politieke spel is wat haar het meest trok. Niet Wilders kopvoddentaks of Fleur Agema’s strijd tegen de vierentwintiguurs-luier. Ze ziet zichzelf best nog eens spindokter worden, zoals Jack de Vries: ‘Het ene standpunt wordt goed ontvangen, het andere niet. Ik vind het interessant om uit te pluizen hoe je strategisch met standpunten omgaat. Maar het feit dat je in dit vak mensen echt kunt helpen, geeft me ook veel energie.’

Ze had nooit gedacht nog eens in Den Haag te wonen, maar nu is het haar thuis. ‘En er zijn hier wethouders die de burger op een aantal punten ontzettend passeren. De keuzes van de huidige coalitie leiden ertoe dat zorgcentra worden gesloten, en mensen hun huis uit worden gezet. Terwijl er wel veel geld wordt uitgegeven aan prestigeprojecten, zoals een cultuurcentrum op het Spui. Dat vind ik niet kunnen. In dat opzicht zit ik ook echt voor de mensen in de raad.’ De zorg ligt haar ook aan het hart. Ze woonde lange tijd bij haar oma in huis. ‘Ik houd van mijn oma, en van haar vriendinnen en kennissen. Als ik bedenk in wat voor omstandigheden die mensen terecht kunnen komen aan het einde van hun leven, draait m’n maag om.’

PVV-aanhang

De gemiddelde PVV-stemmer is ongeveer het tegenovergestelde van Daniëlle de Winter: Hij is man, 45 jaar, getrouwd, heeft kinderen en een koopwoning in een autochtone buurt, is gemiddeld tot hoogopgeleid, verdient 45.000 euro bruto per jaar, leest De Telegraaf en is anti-vakbond.

Bron: enquête Eénvandaag

Op van de zenuwen

Vrijdagavond laat, 26 februari, presenteert Geert Wilders zijn kandidaat-raadsleden voor Den Haag aan een kleine achterban en de pers. Achter mij vragen mensen zich af wie opdraait voor de kosten van de beveiliging van deze avond. Daniëlle is op van de zenuwen. Ze heeft de afgelopen week de campagneactiviteit ‘Rij mee met de PVV’ georganiseerd. De PVV-kandidaten gaan door de stad toeren in een gele schoolbus en beantwoorden vragen. Bijna was de toer afgelast wegens gebrek aan belangstelling, maar als Wilders de toehoorders aanspoort, stromen de aanmeldingen alsnog binnen.

Wanneer Geert spreekt, borrelen woede en ergernis merkbaar op bij zijn aanhang. Veel dingen zijn ‘onbestaanbaar’. Het is een aanstekelijk soort verontwaardiging. Daniëlle heeft al die punten al honderden keren gehoord, maar ze is toch onder de indruk. ‘Ik hoop dat ik ooit ook zo goed kan spreken en debatteren als Wilders, met humor en kracht, in duidelijke taal.’

Daar kan ik inkomen. Het lijsttrekkersdebat van TV West dat ik een paar dagen later bezoek met Daniëlle is tenenkrommend slecht. De debaters zoeken met een vergrootglas naar verschillen om hun eigen positie te bepalen. Jezelf afzetten tegen de ander is belangrijker dan het zoeken naar oplossingen. Voor de meeste politici is de gemeenteraad van Den Haag ofwel een opstap naar het echte werk, of juist een afvoerputje. Een echte Hagenees als Joris Wijsmüller van de Haagse Stadspartij, die al twaalf jaar met één zetel in de raad zit, en als een van de weinigen echt voor het raadswerk gekozen heeft, was amper een minuut aan het woord. Daniëlle moet vechten voor een zitplaats tussen een blok VVD’ers en een D66-kamp. Ze mengt zich niet in het debat.

Een dag later, maandagmiddag 1 maart, beleeft ze haar vuurdoop als debater op het Dalton College in Den Haag. Ze zit in de aula op een podium helemaal aan de rechterkant van de lijsttrekkers. Ze spreekt zacht, maar komt goed uit haar woorden. Ze is geen slachtvee. ‘Zijn er wat jou betreft grenzen aan de vrijheid van meningsuiting?’ vraagt de debatleider. ‘Nee, er zijn geen grenzen’, zegt Daan. ‘Tenzij iemand oproept tot geweld. Maar verder moet je alles kunnen zeggen.’ Het klinkt enigszins braaf. Ze durft nog niet echt los te breken van de PVV-standpunten. Dat haar gezicht op onweer stond, kwam vooral doordat de airco precies op haar rug gericht stond, zegt ze na afloop.

Wat mij opvalt is dat de tegenstanders relatief aardig doet tegen Daniëlle. Ze vallen haar niet persoonlijk aan, zoals eerder wel gebeurde met PVV-Kamerlid (inmiddels ook raadslid in Den Haag) Richard de Mos. Misschien omdat ze breekbaar oogt? Of omdat ze mooi en jong is? En is het strategie geweest van de partij om juist haar in te zetten? ‘Nee, we verwachten veel van haar’, zegt Machiel de Graaf, de nummer twee van de Haagse PVV.

Mediaflirt 

    • ‘Het weekblad Viva wil mij interviewen om zo te laten zien dat het negatieve beeld over PVV’ers/PVV stemmers niet klopt. Leuk!’ Donderdag 14 januari 2010, 16.49 uur
    • ‘Net terug van fotoshoot @ Stadhuis. Was top! ;-)’ Dinsdag 26 januari 2010, 17.04 uur

 Twitter-berichten van Daniëlle de Winter

Verkiezingsavond

Als zevenjarig meisje keek ze de serie North and South en had ze actrice willen worden. De media-aandacht die ermee gepaard gaat, leek haar het mooiste wat er is. In de afgelopen weken is ze daar goed van teruggekomen. HP/DeTijd plaatste haar Twitterberichten op zijn website en er waren de foute foto’s uit Salou. Ze moet voorzichtig zijn. De media en de PVV zijn geen vrienden, en Daniëlle ís nu PVV. ‘Ik denk vooral: laat mij maar een beetje’, zegt ze. ‘Ik wil me concentreren op mijn raadswerkzaamheden en daar goed in zijn. En niet van te voren al opgehemeld of neergesabeld worden. Niet iedereen hoeft te weten wie ik ben.’

D-day. Verkiezingsavond in Den Haag. Daan houdt alles af om zich toe te kunnen leggen op het uitzoeken van een geschikte overwinningsjurk, kleur blauw. Het PVV-jargon zit er goed in en tijdens mijn laatste interview spreekt ze van multikul subsidies, linkse hobbies en Eurofielen. ‘Waarom moet de massa betalen voor het residentieorkest, als de massa er niet heengaat?’

Volgens Richard de Mos is Daans politieke houding er behoorlijk op vooruit gegaan. ‘Eerst floepte ze alles eruit en baalde ze als ze iets even niet wist. Ze is nu een stuk rustiger.’ Tijdens de verkiezingsavond nam een documentairemaker haar even opzij en vroeg naar haar mening over het proces tegen Wilders. Ze gaf afgemeten antwoorden, keurig in lijn met PVV-beginselen. Hij vroeg of ze misschien lid wilde worden van de PVV. Strikvraag, de PVV hééft geen leden. Maar Daniëlle was niet voor één gat te vangen.

Toen ze zich weer bij het feestgedruis gevoegd had, vroeg ik de documentaireman of hij haar niet wat onpersoonlijk vond. ‘Ik denk dat zij echt zo is’, zei hij. ‘Sommige mensen zijn zo.’

Zie ook dit artikel @ oude website Intermediair via Internet Archive Wayback Machine.