STAGEREIS: Kinderen geven hier huilende klasgenoot straf

0 Posted by - 27 maart, 2012 - NRC Next, Rubrieken
Beeld: Irene en Simone organiseerden een ‘Happy Dutch Day’ mét pannenkoeken

Wie: Irene Snelleman en Simone Tijs
Studie: Pabo, Saxion Deventer
Stagebedrijf: Summer Academy Kindergarten, Kuala Lumpur
Stagevergoeding: geen
Verblijf: februari t/m maart 2012

TAMAR STELLING
nrc.next | 27 maart 2012 | p. 23

Hoe kwamen jullie bij deze stage?

Iedereen die vanuit de pabo naar het buitenland wilde, ging al naar Suriname. Wij wilden wat anders. Azië leek ons gaaf. Zo belandden we op een Chinese privéschool voor kinderen van drie tot en met zes jaar. Er zaten ook wat Maleise en Indiase kinderen op, maar vooral Chinese.

Eerste indruk?

Wat zijn ze klein! En op driejarige leeftijd krijgen ze al drie talen: Engels, Maleis en Chinees, naast wiskunde. Ze kunnen allemaal al tot honderd tellen. Het zat ons wel even dwars hoe er pedagogisch gezien met kinderen wordt omgegaan. Bijvoorbeeld: een jongetje van vijf zorgt voor veel tumult wanneer z’n moeder naar huis gaat. Huilen, schreeuwen, gillen. Niet alleen de leerkracht zegt daar dan wat van, maar de hele klas! Alle andere vijfjarigen vermanen hem, op eigen initiatief. Ze geven zelfs straf en zeggen dat hij op de thinking chair moet gaan zitten, een stoeltje apart van de groep. Later hoort hij van diezelfde kindjes of hij weer naar z’n eigen stoeltje mag.

Wat vonden jullie daarvan?

Er is dus heel veel groepsdruk, maar dat wordt geaccepteerd, ze zijn het gewend. De leerkrachten daar legden ons uit dat ze denken dat kinderen eerder iets opsteken wanneer de groep iets zegt dan wanneer alleen leerkrachten dat doen. Tja.

Zijn jullie tijdens jullie lessen nog afgeweken van dat soort normen?

Lessen lopen van negen uur tot half een ’s middags. Daarna zitten leerkrachten vaak nog tot vier uur op school omdat ze alle werkjes van morgen voor de leerlingen voorbereiden. Van de week moesten kinderen vlindertjes maken. De vleugels zijn dan al geknipt en op een geverfd wc-rolletje geplakt. Ze hoeven alleen nog wat te kleuren op het bouwsel. Maar wij hebben ze ook dat plakken en knippen lekker zelf laten doen. Vonden ze geweldig. Toen bleken ze helemaal niet goed met scharen overweg te kunnen, dus de les liep wel aardig uit..

In welk opzicht zijn de kinderen op deze Chinese privéschool anders dan Nederlandse?

Qua kennis lopen ze voor, maar op sociaal niveau lopen ze echt achter op kinderen in Nederland. Toen dat jongetje ging huilen, voelde iedereen zich wel verantwoordelijk, maar ze hebben niet door dat met z’n allen gaan staan kijken, roepen en wijzen heel intimiderend is. In Nederland zouden ze daar over praten. Ook motorisch is er een achterstand. Niet goed kunnen knippen, netjes blaadjes vouwen of cirkels tekenen – van die dingen.

En in positieve zin?

Grappig: ze geven eindeloos high-fives aan leerkrachten en elkaar, elke keer dat ze iets goeds doen. Geen idee waar ze dat vandaan halen. En de drie- en vierjarigen zijn extreem knuffelig, ook tijdens de les. Lopen ze even naar je toe, knuffel, en dan weer rustig zitten. Ze zijn allemaal best intiem. Je ziet vaak leerkrachten leerlingen een kus geven.

Op deze specifieke school geloven ze in de ‘five love languages’ en één daarvan is aanraking. Daarnaast is het cadeautjes geven, tijd voor elkaar maken, elkaar bevestiging geven en kleine dingetjes doen voor een ander.

Hoe was hun reactie op jullie?

We kregen continu vragen over ons uiterlijk. Juf, waarom heb je blauwe ogen, of juf, waarom ben je zo wit? Als je ze vraagt naar de kleur van ons haar dan zeggen ze: zwart. Fout. Dan zeggen ze: zwartrood. Weer fout. Nou, dan is het goud! Blond kennen ze gewoon niet. En helemaal in de geest van de love languages werden we overladen met cadeautjes. Kinderen plakten stickers op onze Tshirts, we moest bepaalde armbanden dragen, kregen feesthoedjes en tekeningen.

Nog een cultuurclash gehad?

Soms hielden we ons maar van de domme. Vooral tijdens de teamvergaderingen. Dan zeiden ze: „Irene en Simone, jullie moeten de kinderen overschreeuwen wanneer ze lawaai maken, blijf maar niet zo rustig.’’ Hmm, nee.

Hoe kijken ze naar het Westen?

Ze denken dat het heel rijk is, dat iedereen alles heeft. Terwijl ze hier op school met een eigen iPad rondlopen en in gigantisch mooie auto’s naar school worden gebracht door een chauffeur en een eigen nanny. Dat valt heel erg op.